Yükleniyor...
Tuğba Tekeli

Tuğba Tekeli

tugbatekeli@gmail.com

Bir içim zevk

17 Haziran 2015 Çarşamba Saat 20:39

Çoğunlukla mutsuz biri sayılmam. Zaman zaman umutsuzluğa düşüp karalar da bağlasam tutunacak şeyler bulmayı iyi bilirim. Eğer tutunacak bir şey yoksa yaratırım. Bazen sadece göğe bakmak bile iyi gelir. Etrafımda da böyle insanları barındırmayı tercih ediyorum artık.

İnsanlar delicesine istekli değiller yaşamak için. Herkes bir nedenle gitmek, uzaklaşmak, ayrılmak, yalnız kalmak ve kaçmak istiyor. Hayatımdan memnunum diyenini görmedim diyebilirim. İçinde bulunulan hale şükretmek eskilerden gelen bir alışkanlık ve eskilerle birlikte yitip giden.  Eskiye kıymet verenler sarf edebiliyorlar sadece bu önemli kelimeyi. Oysa nefes almayı başarabildiğimiz her gün bir nimet.

Çevremdeki insanların ne derece önemli olduğunu buradaki maceramda keşfettim. Bu zamana kadar tüm mutsuzluklarımın da başka birileri tarafından yaratıldığı sonucuna vardım. Çünkü aslen ben sabahları güne gülerek başlamayı seviyorum. Etrafındaki insanların mutsuzlukları beslenenler olmasa, doğrudan umut yüklenebilirim tüm gün için. Ama ne yazık ki öyle olmuyor.

Farklı bir kıtada yaşamaya devam etmek hayatınızdaki insanların da azalması demek. Hele böyle bir coğrafyada yaşıyor ve yalnızlaşıyorsanız. Ama her şeyde olduğu gibi bunda da güzel taraflar var. Ortaya çıkartmasını bilirsen! Ki bilmek yaş aldıkça öğrenilen acılı bir deneyim, keskin virajlı bir süreç.

Şimdilerde insanlardan beklentilerimi çok azalttım ve onlarsız olabildiğimi anladığımdan beridir de daha mutluyum. Bu uzaklaşmasını arzu ettiğiniz insan öyle bir zaman gelir ki en yakınınız da olabilir. Ama azimle ve kararlılıkla yeni dünyalar yaratmaya adayın kendinizi. Biraz acı çekecek sonrasında ise büyük bir ferahlık duyacaksınız. Tıpkı sıcak bir günde buz gibi limonata içmek gibi ve aslında o kadar basit.

Bir içim zevk diyorum adına eksilmenin. Eksildikçe çoğalanlar bunu iyi bilirler. Her güne mutlu uyanmak için kalabalık benliklere ihtiyacımız yok. Bilakis az kişiyle hatta yalnızken de aynı performansı alabiliriz hayattan. Kitaplar, kağıtlar, renkli kalemler, yanı başınızda bir aile, bir iki de dost yüz yeter. Herkesin istediklerini yapmaya çalışmaktan da vazgeçmeliyiz tez zamanda. Bu hayatta en önemli olan değer kendimiziz. Gece yatağa girdiğinizde ne kadar sevdiğinizin kolları sizi sarsa da yalnızsınız, uyurken ve düşünürken, içiniz acırken. Yalnız ölecek ve yalnız gömüleceksiniz, yalnız anılacaksınız!

Öyleyse hadi bakalım bir için zevk olsun bundan sonra anların adı. Nefes alabiliyor olmanın sevinciyle adım atalım güne ve yaşayalım yaşayabildiğimiz kadar!

 

Bu yazı toplam (351) defa okunmuştur
Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/bizimdar/public_html/oyla.php on line 3

Yorum Ekle

Makale Yorumları ( 0 )

Bu Makaleye Yorum Yapılmamış.
İlk Yorumu Siz Yapmak İster misiniz?