Yükleniyor...
Tuğba Tekeli

Tuğba Tekeli

tugbatekeli@gmail.com

Öldük bütün ölümlerle

21 Temmuz 2015 Salı Saat 19:01

Ölmek ve öldürmek üzerine kurulu bir dünya, yaşadığımız yer. Kim ne derse desin, ne kadar umut edersek edelim felaket haberleri duymadığımız gün neredeyse yok gibi artık.

İnadına gülümsemeye, umut etmeye, hayaller kurmaya çalışan benim gibi insanları da artık iyiden iyiye erittiler. Ağlayarak, düşünerek geçiyor geceler, acaba daha neler bekliyor bizleri diye kaygılanarak.

Kimse böyle bir yaşamak hayal etmemişti!

Yaşamak denen şey mutlu sonlu olmalı. Ölüm elbette ki var, ama her ölüm aynı mı; zaman, mekan, koşullar farklılaştırmıyor mu ölümleri? Eninde sonunda, doğduğumuz gibi öleceğiz de elbet. Ama böyle mi olmalı ölümler?

Biz insanlar, hala insan kalabilenler, yeni güne umut ederek uyananlar ve durmadan gülümseyenler, yüreği sevgiyle dolanlar ne yapsın? Her ölümde bir kez daha ölüyoruz bizler de, hayallerimiz ölüyor, inandıklarımız ölüyor, değerlerimiz ölüyor.

Bunca yaşıma rağmen anlayamıyorum insanların içindeki nefreti ben. Politikayı, çıkarı, ötekileştirmeyi, yabancılaştırmayı, yok etmeyi anlayamıyorum.

Dünyanın sonunu insanoğlu getirecek, kesinlikle öyle. Tüm bencilliklerimizin bir sonucu olacak ve yok olacağız. Dünya bu kadar kirliyken temiz kalabilen insanlar ölüyorlar, bir anda pufff yok oluyorlar. Belki bir gün biz de yok oluruz, garantisi var mı?

Kaza kurşunlarıyla, bombalarla, vahşetle ölüme yürüyen insanlar etrafımızı sardı. Ne kadar güvende kalabiliriz. Özgürlüklerimiz daha ne kadar elimizden alınabilir. Yaşamak denen şey bu mu gerçekten? Bu mu bizim yaşamaktan anladığımız?

Bir süre sonra evet ne yazık ki her şey kaldığı yerden devam ediyor. Günlerin sonunda göz yaşları tükendiğinde acı içimizde kalsa da yaşamaya devam ediyoruz. Ama benim gibi iyi insanlar o utancı hep içlerinde taşıyorlar. Vicdan azabı gibi oluyor yaşamak. Böyle yaşamaya çalışmak ne kadar zor! Ölmekse ne kadar kolay!

Bunca şeye rağmen hala doğurabiliyor kadınlar, hala çocuklarına iyi bir gelecek sağlamak adına çırpınan insanlar var. Ne için tüm bunlar? Çünkü insan olanların içlerinde o umut her zaman var, yaralansa da, kırılsa da vurulsa da hep var.

Çok ölüyoruz bu günlerde, her gün, yeniden ve yeniden. Bütün ölümlerle ölmek ve yeniden yaşamaya direnmek zor!

Çabalamaktan yoruldu insanlar, barış, sevgi, güven bir yağmur damlası gibi kendiliğinden gelmeli üzerimize. Ona kavuşmak adına katledilmemeli apaydınlık ruhlar, yorulmamalı vicdanlar, yetersiz kalmamalı kelimeler. Yaşamak direnmek demek olmamalı!

 

Bu yazı toplam (500) defa okunmuştur
Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/bizimdar/public_html/oyla.php on line 3

Yorum Ekle

Makale Yorumları ( 0 )

Bu Makaleye Yorum Yapılmamış.
İlk Yorumu Siz Yapmak İster misiniz?