Yükleniyor...
Beril Sökal

Beril Sökal

berilsokal@gmail.com

Geçmişe özlem

12 Nisan 2011 Salı Saat 12:43

Bazen insan özler ya birilerini... Ben pek fazla özlemiyorum işte öyle birilerini… Özlem duygusu nasıldır bilmezdim de zaten. Ben daha çok küçükken annemle babam yurt dışına çıkmışlardı.; 1,5 - 2 seneliğine. Yürümeyi, konuşmayı, emeklemeyi, çocukluğuma dair tüm ilklerimi anneannemin yanında gerçekleştirmişim. Ondan anneannemin yeri çok büyüktür bende. Demek istediğim küçük yaşımda annem ve babamdan uzak büyümenin verdiği bir şey olsa gerek. Özlem duygusununa alışık olduğumdan mı kaynaklanıyor bilemiyorum ama bazen o duygunun bende olmadığını düşünürdüm.

Taa ki bu seneye kadar… Bu sene anladım ki, herşeyden çok, sorumsuzluk duygusundan uzak, alabildiğine canlı ve yaramaz olan o çocukluğumu özlemişim. Evet, çocukluğumu özlemiştim. Geçen odamda ders çalışırken çocuk sesleri, bağrışmaları kulağıma fısıldadı. O sırada pencereden kafamı uzattığımda çocuklar çığlık çığlığa yakan top, voleybol, saklambaç gibi oyunları sırasından oynuyorlardı. İşte o an anladım, içimde eşi benzeri olmayan bir duygu canlandı. Sanırım özlemdi bu. Kaybedecek zamanımın olmadığını bilmesem çocukların yanına koşup oynamak geldi içimden, zor zapt ettim içimdeki bu duyguyu ve o an bir kıyaslama yaptım. “Onlar ve ben konusunda”

Onların kaybedecek, eğlenecek çok zamanı vardı. Düşe kalka, çamura bata çıka oyunlarını oynuyorlardı. Benimse önümdeki bu sınav yüzünden kaybedecek tek bir zamanım bile yoktu. Oysa bende o kadar çok isterdim ki o çamura düşmeyi ve sonra ağlayarak annemin yanına gelip beni yıka demeyi…

Artık bir sürü sorumluluğum vardı benim. Başta da “kendimdim” bu sorumlulukların. Ama kendime bir söz verdim. Bu sınavdan sonra kendime bir gün ayırıp o çocuklarla bende yakar top oynayıp, bende o hayat çamuruna düşecektim. Bunu çok geç olmadan yapacağım.

Buradan da özlediğim çocukluğuma ve özlemimin sebebi olan çocuklara sesleniyorum; Çocukluğunuzdan hiç taviz vermeyin, olabildiğine yaşayın onu. Sonradan sizde benim gibi çocukluğunuzu yaşayamadınız diye keşkelere kapılmayın.

Düşün, kalkın ama yaşayın...

Bu yazı toplam (618) defa okunmuştur
Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/bizimdar/public_html/oyla.php on line 3

Yorum Ekle

Makale Yorumları ( 2 )

Eminim bu günleri de özleyecegiz...
Bence her yaşın bir güzelliği var. Şimdi çocukluğumuzu özlüyoruz. Gelecekte gençliğimizi, sonra da 30 lu 40 lı yaşları özleyeceğiz... Geçmişe takıp kalmaktansa içinde bulunduğumuz anı güzel geçirmleliyiz ki bu günleride özleyip KEŞKE dememek adına... Ne geçmişe takılıp kalmalı ne de gelecek için hayallere kapılmalı. Bugünü bugün yaşamalı. Keşke o çocukların yanına çıkıp oynasaydın. 5 - 10 dakikanı alırdı.. Yarın düşüp kalkacak günlerin oyu
mustafa14 Nisan 2011 Perşembe Saat 08:46
Duygularıma tercüman oldun canım kardeşim
Her gün düşünüyorum keşke 7 yaşında olsam diye, aslında hala 7 yaşında hissetmememiz için hiç bir neden yok, sadece bedenimiz büyüdü, derinlerimizde bi yerde içimizde hala o çocuğu yaşatıyoruz, sınavın bitsin, mahalle çocuklarının arasına karışıp çocukluğumuzdaki gibi yakantop voleybol oynayalım senle kardeşim :))
Canberk13 Nisan 2011 Çarşamba Saat 09:15

| 1 |