Yükleniyor...
Tuğba Tekeli

Tuğba Tekeli

tugbatekeli@gmail.com

Hayat sahnesinde

20 Mart 2012 Salı Saat 00:21

Eskiden hayata karşı duramadığım ve elimden bir şey gelmediğini hissettiğim zamanlarda şiirlere sığınırdım. Şimdi artık şiirler bile yetmiyormuş gibi geliyor bana. Hayat hem insanın önüne tüm güzellikleri seriyor hem de sırtını çevirip korkunç yüzünü gösterebiliyor bir anda. Belki onu böyle kabul etmeyi başarabilsek daha az yanacak canımız. Ama insan olmanın getirdiği bir zaaf sanırım bu doğuştan getirdiğimiz. Çok azımız bunu başarıp yoluna devam ediyor, geri kalan kısmın hayatının parçaları genelde hep hüzünle sınanıyor.

***

Büyüdükçe geride kalan zaman sizin de gözünüze daha kusursuz görünmüyor mu? Sanki çocukluğumdaki dünya daha masalsı, daha mutlu, şölen tadında bir dünyaydı. Biliyorum öyle olmadığını tabiî ki, o anki dünyamı mutlu yapan tüm sevdiklerimin hayatta olması ve etrafımda, yakınımda olmalarıydı. Zamanla benimle kalanların sayısı azaldıkça sanki hayat üzerimizde ağırlık yapmaya başlıyor. Yeni insanlar alıyoruz hayatımıza ama eskilerin bıraktığı o derin boşluk hissini engelleyemiyor ne yazık ki hiçbir yeni yüz. Sevdiğim bir yakınım şöyle dedi bana; ‘’doldurulamayacak boşluklar yaratmak herkese nasip olmaz’’. Çok doğru söyledi evet ama ben yine de o boşlukların hayatımda olmasını hiç istememiştim. Hala daha babaannemin mis kokulu kurabiyelerinin kokusuyla dolu evinde onun dizinde uzanmak, dayımın bıyıklarına hayret etmek, nenemin o kimseyi oturtmadığı örtünün üzerine beni oturtmasının keyfini sürmek, dedemin tıraş losyonlu yumuşacık yanaklarından öpmek, depremde kaybettiğim arkadaşımın çimen ferahlığını yaşatan gözlerinin eşliğinde uzun sohbetler etmek isterdim. Her gidenin yarattığı boşluklara düşüp düşüp çıkmaya çalışmak pek kolay bir iş değil. Ama bunu herkes yaşamak zorunda ne yazık ki!

En çok da unutmaktan korkuyor insan. Bence hayattaki en kötü durumlardan biri bu. İnsan anıları olmadan nasıl yaşayabilir? O yüzden beni hep hatıralarını unutan insanlar üzer. Kokuları unutmak, yüzleri unutmak, sesleri unutmak insana verilen en kötü ceza.

***

Benim için cennet tüm sevdiklerimin olduğu büyük bir meydan. Bir gün o meydanda onlarla buluşup şarkılar söylemekse en büyük dileğim… Hiç bir zaman bu hayattan gitmeyecekmişiz gibi yaşıyoruz hepimiz, o yüzden sevdiklerimize yeterince zaman ayırmıyor onlara sevdiğimiz söyleyip sımsıkı sarılmıyoruz, aramıyoruz, gitmeleri erteliyoruz. Sonrası büyük bir vicdan azabı. Bunu yaşamamak için sevdiklerinizin yanınızda olmasının keyfini çıkartın.  Bu hiç de zor değil emin olun! Biraz zaman ve fedakarlık hepsi bu

Bu yazı toplam (605) defa okunmuştur
Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/bizimdar/public_html/oyla.php on line 3

Yorum Ekle

Makale Yorumları ( 0 )

Bu Makaleye Yorum Yapılmamış.
İlk Yorumu Siz Yapmak İster misiniz?