Yükleniyor...
Tuğba Tekeli

Tuğba Tekeli

tugbatekeli@gmail.com

Özlemeye övgü

02 Temmuz 2012 Pazartesi Saat 21:36

Özlem dediğimiz şey pek çok şarkıya, şiire, yazıya konu olan yegâne bir tanımdır aslında. Onun yerine çoğu zaman başka bir kelime koymayı başaramayız. Ailemizi, arkadaşlarımızı, evimizi, uzağında kaldığımız alışkanlıklarımızı, geçmişimizi, çocukluğumuzu v.b pek çok şeyi özleriz her zaman. Özlemini çektiğimiz şeyler illa ki olur hayatımızda.

***

Özlemek hayatın başlangıcından beri süregelen bir duygudur. Annemizi özleriz, kokuları, sesleri özleriz, gülümsemeleri, sevgi sözcüklerini, defter kokularını, ağaç hışırtılarını özleriz. Büyüdükçe özlemlerimiz de şekil değiştirir ama hiç bizden gitmezler. O yüzden özlem diğerleri gibi değildir, hep bizimledir, biz ondan çekip gidene dek. İşte o anda özlemimiz hemen kendini başkasına devreder ve bizdeki özlemi sevdiklerimize teslim eder zamanı gelmişçesine. Böyle de sahiplenir kişiyi. Kimi zaman özlemler paylaşılır, bölünür; kimi zamansa kimsenin görmesini istemediğimiz nadide bir eşya gibi sarmalanıp saklanır.

***

Paylaşılsa da paylaşılmasa da çoğalır özlem denen şey. Birine özlemlerinden bahsetsen, onları hatırlayıp daha çok özlemeye başlarsın; bahsetmesen içinde onu gözyaşların ile sulayıp çoğaltırsın. Yani eninde sonunda o hep kendine bir şeyler ekler, yüklenir üzerine. Özlem aslında her zaman yanımızda olabilen arkadaşımızdır. Onunla anlaşmayı, barışmayı öğrenirsek bizi günden güne iyileştirir. Çünkü özlemek insanı başkalaştırır. Özledikçe anlar insan diğerlerini, özledikle büyür, özledikçe kıymet bilir olur, özledikçe hatırlar ve hatıraları ile barışır, özledikçe kendine döner, özledikçe hayatındaki insanları daha çok sevmeye başlar.

***

Özlemek öyle bir duygu yoğunluğudur ki bazen özlediklerinize inanamazsınız. Hep bir ağızdan konuşan gürültücü insanları bile özlersiniz, sokakta karşılaşmaktan hiç haz almadığınız kişileri özlersiniz, sevmediğiniz yemekleri özlersiniz, soğuk havaları, betondan binaları, bir yerinizle dahi olsa karşınızdaki kişiye değebilmeyi, onu hissedebilmeyi özlersiniz. Bilmediğiniz bir yerde olsanız dahi tanıdık görebilme ihtimalinizin olmasını özlersiniz. Özlemek damarlarımızda akar ve her yerimize dağılır sanki. Özlemeyi severseniz siz de özlenirsiniz.

***

Özlenmek onu daha da değerli kılar. Ne kadar özlerseniz o kadar özlenirsiniz belki de. Özlemi bilmeyen, hissetmeyen insan yaşadığını idrak edemez. İçi boş bir kavanoz gibi, plastik bir çiçek gibi, yazmayan bir kalem gibidir özlemeyi bilmeyen insan. Yalnızlaşır, tozlanır, yıpranır, küflenir ve dağılır. Bizi bütün tutan özlemlerimizdir. Bizi biz yapan özlemlerimizdir. Her şeye yakın durmak elbette ki güzeldir ama o zaman da özleyecek bir şeyler buluruz öyle değil mi? Özlem hayatta hep var olabilen şeffaf, parlak ve ihtişamlı özel bir kristal gibidir benim için.

Özlemekten korkmayın, doya doya özleyin her şeyi, özlenen kişi olun ve özlemlerin sizi daha da iyi biri yaptığını asla unutmayın!

Bu yazı toplam (607) defa okunmuştur
Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/bizimdar/public_html/oyla.php on line 3

Yorum Ekle

Makale Yorumları ( 0 )

Bu Makaleye Yorum Yapılmamış.
İlk Yorumu Siz Yapmak İster misiniz?