Yükleniyor...
Tuğba Tekeli

Tuğba Tekeli

tugbatekeli@gmail.com

Bir doğum hikâyesi

15 Ekim 2013 Salı Saat 00:20

Doğum hikâyemi anlatmayı severim. Çünkü her zaman bir masaldan fırlamışçasına heyecanlı gelmiştir.

O yılların koşullarında oldukça zor zamanlar geçirmiş ailem prematüre bir bebekle, üstelik bir buçuk kilo ağırlığında. Doğar doğmaz sarılık olduğum için de kilo kaybetmişim ve tam iki buçuk ay küvezde kalmışım. Sonrasında yaşamaz deyip hastaneden gönderdiklerinde tanıdık bir doktor beni iyi etmeye karar vermiş. Serçe parmağımı tutmuş ve ben onu öyle sıkı kavramışım ki olanca gücümle, işte o zaman bu çocukta yaşam enerjisi var, yaşar demiş. Şimdi anlatırken ne tuhaf geliyor, sanki bir başkasının hikâyesi gibi.

Ne zaman doğduğum zamana dair düşünsem, anneannemin sıska bedenimin üzerindeki kocaman mavi gözlerim ve kıpkırmızı dudaklarıma bakıp, bu çocuk ölürse ben bu yüzü nasıl unuturum demiş olması geliyor aklıma. Kafamda kendimi düşlüyorum, o minik halimi. Yaşamam için sarf edilen çabayı. Demek bu çabayı içimde öyle çok hissetmişim ki büyüdüğümde bu yüzden yaşamı çok seven biri haline gelmişim.

Şehir efsanesi gibi bir söylenti de aklımdan gitmez hiç, ayakkabı kutusuna sığıyordun demişti annem eski zamanlardan bahsederken. Hep merak ettim acaba gerçekten sığıyor muydum?

Tüm bunları neden yazıyorum çünkü doğum günümün üzerinden henüz bir gün geçti. Siz yazımı okuduğunuzda birkaç gün daha geçmiş olacak tabi ama bu duygu yoğunluğum değişmeyecek. Doğmak harika bir şey ve bu harikalığı bilerek yaşayabilmek güzel. Ailemi tek çocuğu olduğum için bu denli bir farkındalık gelişti sanırım içimde. Belki bu ihtimam, özen beni mutlu bir kişi yaptı. Tüm hüznümün yanımda mutluluklarım baharda tarlalarda açan çiçekler kadar çok.

Yeni bir yaşım var artık ama aynadaki ben sanki hep aynı. Fotoğraflar gerçeği haince gösteriyor ama olsun her yaş kendince güzel ve özel. En güzeli de sevildiğini özlendiğini bilmek; doya doya sevmek ve her daim sevgiye ihtiyaç duymak. Bir minik sözle duygulanmak, bir bakışla heyecanlanmak ve bir sesle mutlu olabilmek.

Böyle biri haline gelmemdeki en büyük etken anne babamdır. O yüzden onlara her zaman minnet duyacağım. Büyük bir mutlulukla yaşamaya çalışacağım yeni yaşımı ve bir sonrakini neşeyle kucaklayacağım. İyi ki yaşıyorum, iyi ki doğmuşum.

Bu yazı toplam (507) defa okunmuştur
Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/bizimdar/public_html/oyla.php on line 3

Yorum Ekle

Makale Yorumları ( 0 )

Bu Makaleye Yorum Yapılmamış.
İlk Yorumu Siz Yapmak İster misiniz?